Malum, bugün Dünya Engelliler Günü. Ben de birkaç sıkıldığım şeyi sizlerle paylaşmak istedim.
Beni Tanıdın mı Demesinden Sıkıldım.
Açıkçası bu sorudan sonra kendini tanıtmak isteyen kişiyi tanıyasım gelmiyor. Bunun yerine, “Ben X kişi” ya da çok tanışmıyorsak “Ben şu kişi, şurada konuşmuştuk” dememiz çok daha güzel olur.
Yürürken Uzaktan Yönlendirilmekten Sıkıldım.
Yürürken uzaktan, “Sağa, sol… pardon sağ, yok yok sol!” denmesinden sıkıldım. Bunun faydadan çok zarara neden olduğunu bilmenizi isterim.
Onun yerine, gelip kibarca yardım teklif etmek en doğrusu. Eğer ihtiyacınız varsa, benim kolunuza girerek hareket etmemiz en doğru yöntemdir.
Kendimi Kanıtlamaktan Sıkıldım.
Yeni tanıştığım kişilerle ya da yeni girdiğim bir ortamda “Görme engelliyim ama eşit bir bireyim, yani sizden bir farkım yok” mesajını vermek için kendimi anlatmaktan veya herkesin yaptığı şeyleri yapabileceğimi göstermekten sıkıldım.
Sosyal Yaşamda Görmezden Gelinmekten Sıkıldım.
Söze gelince “Aaa, harikasın, çok iyi arkadaşız” denmesinden ama herhangi bir sosyal aktivite yapılacağı zaman davet edilmemekten, görmezden gelinmekten ve iletişimimizin bir yardıma indirgenmesinden sıkıldım.
Elbette, bu liste uzar gider. Bu yazı, sıkıldıklarımı tersine çevirmez biliyorum ama yeri gelmişken iç dökmek istedim.