Geçtiğimiz hafta bolca özel araçla seyahat etme imkanı buldum. Bu süreçte, yolda olmanın ve özel araçla seyahat etmenin keyif aldığım bir hobim olduğunu tekrar anımsadım.
Hedefini bilmediğimiz bir yola çıkmak, araçta istediğim şarkıyı dinlemek ve eşlik etmek, dilediğimiz an mola verebilmek… Bazen bir yörük amcanın, bazen bizimle birlikte aynı yöne seyahat eden bir kişinin anılarını dinlemek, bazen deniz kenarına, bazen ise bir ardıç ağacının gölgesine sandalye koyup oturabilmek, bolca kahve içmek ve kahvenin her türünü denemek, sohbet etmek… Her duyguyu yolun farklı noktalarında, sanki bir yaşamın her halini simüle ediyormuşçasına deneyimlemek; bazen sıcaktan bunalmak, ceket giydiğimi hayal edememek; bazen ise üşümek; bazen yoldan yorulmak, gözümü hafifçe kapatıp uyuklamak; bazen aracın küçük sorunları için telaşlanmak ve sonunda tüm bu anıları hatırlayıp mutlu olmak…
Yolda olmayı, yaşantımızdaki yolculuğa benzetiyorum. Ve bir yere varmaktan çok, yolda olmayı seviyorum.