En çok duyduğum sorulardan biri şu:
İngilizceyi nasıl öğrenebilirim?
Bu soruyu bir lise öğrencisi de soruyor, mezun biri de, yıllardır içinde ukde kalmış bir yetişkin de. Herkesin merakı aynı ama herkes için cevap biraz farklı. Çünkü İngilizce öğrenmenin tek bir yolu yok.
Ama şunu söyleyebilirim: Doğru başlangıç, doğru soruyla olur.
Önce şunu sormak gerekiyor: Neden öğrenmek istiyorum?
Yurt dışına gitmek için mi?
Bir sınav için mi?
İş hayatı için mi?
Yoksa sadece eksikliğini hissettiğim için mi?
Amaç net değilse motivasyon çok çabuk düşüyor. Hedefi olmayan bir çalışma bir süre sonra yorucu hale geliyor. O yüzden önce niyeti netleştirmek gerekiyor.
Bir diğer önemli konu düzen. En büyük hata, bir hafta çok motive çalışıp sonra tamamen bırakmak. Oysa İngilizce bir maraton gibi. Her gün 20–30 dakika bile çalışmak uzun vadede ciddi fark oluşturuyor.
Günde 10 kelime ezberlemektense 3 kelime öğrenip onlarla cümle kurmak daha etkili. Çünkü dil ezber değil, kullanma işidir.
Gramer elbette önemli. Ama sadece gramer çalışarak konuşmak mümkün değil. Konuşma pratiği yapmadan akıcılık gelişmiyor. Dil öğrenmek biraz spor yapmak gibi. Kas çalışmadan güçlenmez. Konuşma pratiği olmadan da akıcılık oluşmaz.
Yanlış yapacaksın. Duraksayacaksın. Bazen kelimeyi unutacaksın. Ama tam da o anlarda öğreniyorsun aslında.
Aslında yaşadığımız korkular da oldukça normal. Çoğumuz yanlış yapmanın ayıp olduğu bir anlayışla büyüdük. Hata yapmak sanki yetersizlikmiş gibi öğretildi bize. Bu yüzden konuşurken içimizde bir ses hemen devreye giriyor: Ya yanlış söylersem? Ya gülerlerse?
Ama dil zaten eksik konuşarak öğreniliyor. Bugün rahat konuşan herkes bir zamanlar zorlandı. İyi konuşan herkes bir dönem yanlış yaptı.
Belki de İngilizce öğrenirken en çok geliştirmemiz gereken şey kelime bilgimiz değil; hata yapmaya karşı dayanıklılığımız.
İngilizce öğrenmek biraz da kendimize izin verme süreci. Eksik konuşmaya, yanlış telaffuz etmeye, duraksamaya, yeniden denemeye izin vermek. Çünkü akıcılık kusursuzluktan değil, tekrar tekrar denemekten geliyor.
İngilizceyi bir sınav gibi değil, bir yolculuk gibi gördüğümüzde işler değişiyor. Yolda takılmak da var, geri dönmek de, yeniden başlamak da. Ama yürümeye devam eden biri mutlaka ilerliyor.
Bir ayda akıcı İngilizce beklemek gerçekçi değil. Ama altı ay düzenli çalışan biri değişimi net şekilde hisseder. Motivasyon gelir geçer. Disiplin kalır.
Ve geç kalmış değilsin.
Dil öğrenmek için geç diye bir şey yok.
Geç olan tek şey, hiç başlamamak.