Bugünlerde yaşamdaki amaçlarımız ve bunlar için verdiğimiz mücadele üzerine düşünüyorum.
Amaçlarımız için mücadele vermek düşmemek için bisikleti sürekli sürmeye mi benziyor mesela?
Durursak düşeriz mi korkumuz?
Ya da dinlenmek için durursak motive olmak için kimseyle söyleşip yenilenememek mi çekincemiz?
Başka bir yol yok mu?
Oraya yürüyerek gidersek çok mu yoruluruz?
Geri dönsek çok mu şey kaybetmiş oluruz?
Amaçsız da olmaz mı mesela?
Konfor alanız mı güvensiz ya da yetersiz?
İyi hissetmenin tek şartı koşmak mı?
Sürekli bir hareketlilikse kaygımız bu sabit kalmaktan kaçtığımız anlamına gelmez mi?